Gel yanıma otur, deniz kenarında sabahı karşılayalım..

Gel yanıma otur, deniz kenarında sabahı karşılayalım..

Ben sana masal anlatırım..  Bu sefer sen benim dizime yat, ben senin saçlarını okşarım..

Bu dünyada isyan edecek ne kadar çok şey bulduğunla alakalı olmayacak masalım..

Yıkılan binaları, şehitleri, kaç annenin gecelerce evlatlarına ağladığını ve ağlayacağını da anlatmayacağım.. Bunlar hayatın kabul etmek istemediğin gerçekleri farkındayım..

Eve girerken kapı önünde gördüğün, gözlerin dolu dolu, 'ama .. ama.. ölmüş..' dediğin kedi de olmayacak anlatacağım.. Hava soğuk, hayat acımasız,bazı kalpler nasırlı, sen ne yaparsan yap , insanların anladığı kadarıdır yaptıkların, bunları hatırlatmayacağım...

Gel yanıma otur, deniz kenarında, dalga sesleriyle sabahı karşılayalım..

Ben sana  inanmak istediğin herşeyle, insanların temiz kalpli olduğu, hayat toz pembe masalları anlatırım.. Bu masalda yeni hayatlar, huzurlu anlar yaratırım..

Hani bazen yola devam etmek istemiyorsun ya; ben seninle , senin yerine adım atarım.. Görmek istediğin gökyüzünü , istediğin maviye boyar, kara bulutları dağıtırım..

Sabah olur, uyanırsın, bakarsın masal gerçek, ben yanıbaşındayım..

Öyle çok şey var ki içimde..

Yine birkaç günlük kaçamak... Yine en sevilen dostlarla.. Yine heyecan, yine içim kıpır kıpır.. Onlarla bir gün, bir haftaya bedel.. =) Bizimki kitap okunamayan, müzik dinlenemeyen tatillerden.. Kısa bir süre buralarda yokum, bol bol fotoğraf çekip , az uyku bol kahkaha ile geçecek günler biliyorum.. Belki birkaç satır karalarım diyorum.. İçimden geçenler kağıda dökülür, burdan paylaşırım, okuyunca mutlu olacak birkaç kişi biliyorum.. Belki sadece fotoğraf ile anı paylaşırım, aynı hissi yaşatır, umuyorum..

Ben birkaç gün yokum, dünya üzerinde bir yerlerde, aynı gökyüzünün altında, daha huzurlu, deniz kum güneş fısıltısı ile uyanacağım, biliyorum.. Akşam rüzgar beni bir başka sarmalayacak, hissediyorum..

Ben gidiyorum =)

Milagros Dünyanın bir yerinden bildiriyor

Nereye gidersen git, huzur senle birlikte geliyor..

Çevremde az da olsa, huzuru olduğu yere taşıyan insanlar var..
Onlar içten gülümsüyor, hayat ne getirirse getirsin , çizgisini bozmuyor, isyana yönelmiyorlar..
Öğrenmekten ayrı keyif alıyor, dinlerken bakışları ile bambaşka bir dünya sergiliyor..
İyi geliyor, iyi hissettiriyorlar..

Onlarla hayat ayrı keyifli oluyor, onları dinlemek ayrı huzur veriyor...

Yarını görür müyüz?

-Gün ortasında, aniden beliriverdi kafamda.. Yarını görür müyüz?
-Ne görmek istediğine bağlı, umutla beklersen eğer, yarın pırıl pırıldır, görürüz..
-Peki, ne getireceği hiç belli olur mu? Bugün üzüldüğün yarın öbür gün iyi ki olmamış dedirtiyorsa şu hayatta.. Yarını gördüğümüzde sevinir miyiz?? Yoksa üzülür müyüz??

Karman çorman bir düşünce..
Hem yarını merak eden, hem de ya yarın olmazsa dedirten ..

Bir yanı yaşlanmak ister mi insanın? Yaşadıklarını paylaşacak küçükler görmek ister mi?
Bir yandan anaokulu bahçesine dalıp, her çocukla ayrı ayrı oynamak ister mi?

Bu düşüncelerin arasında saatlerce kaybolur gider mi..