Yağmurlu İstanbula kocaman günaydın..
İşe yürüyerek gidip gelebilen nadir şanslılardan olduğum için; ne işime ne trafiğe söylenirim ben.. Hatta yürürken yüzüme vuran soğuğu, rüzgarı da çok severim, yüzümü rüzgarla bir daha yıkadım derim.. Sonra sıcak ofisime girmeyi daha da çok severim, kahvemi kapıp masama yerleşmeyi.. Gazetelere göz gezdirmeyi..
Bu sabah kahvemi alırken; çapraz pencerede tatlı bir gülümsemeye merhaba dedim, kır saçlı, ince yüzlü tatlı bir bayana.. El salladı önce, selamlaştık, içten gülümsedi.. Tek bir gülümseme ile ''Hayat ne kadar güzel '' dedirtti.. Aklıma seneler önce her sabah günaydınlaştığım komşumuz geldi, içim burkuldu, kimbilir şimdi nerede ki ?? İş hayatımın ilk zamanları, sabah 6.30 da kalkıp, 7.00 da beni sokağın başından alacak servise yetişmeye çalışırken, sokakta karşı kaldırımda hep hazır beklerdi benim 75+ yaşındaki tonton mu tonton, güler yüzlü komşum, adını bilmediğim dedeciğim..
Zihin açıklığı, hayırlı günler diler, selamlarla yollardı her gün işe.. Her gün aynı disiplinle , aynı saatte o da beklerdi birilerini.. Hep takım elbisesiyle.. Şimdi merak ediyorum, iyi mi? kimbilir nerede...
Ne zaman erken kalksam camdan bakarım acaba yine aynı yerde görür müyüm diye?? Bir ara apartmanlarını kapı kapı gezip sormak geldi aklıma, korktum alacağım ''kaybettik'' cevabından.. Yapamadım.. Hala benim için umut demek onu görmek.. Bir umut bakarım her sabah, umarım iyidir , umarım görürüm düşüncesiyle...
Hayatta; siz hiç farkında olmasanız da; sizin için dua eden insanlar vardır, ben onlardan biriyim, selamını, güleryüzünü esirgemeyen tontonlara hep dua ederim..
Yaşlıları ve çocukları ayrı severim.. Bak şimdi tonton dedemi özledim, cam kenarında onunla çay içmeyi, 40 sene öncesinin Beyoğlunu, Çiçek Pasajını ondan dinlemeyi...
Bir yağmur, bir gülümseme, İstanbul ve Umuttan sevgilerle..
Milagros
