En güzeli ne biliyor musun?

En güzeli ne biliyor musun ; düşünmeye fırsat bulamayacak kadar yoğun olmak..
Rüya görsen bile sabah uyandığında hatırlamamak..
Yeni olmak, yeniden başlamak..
Yağmura doymak, huzur bulmak..
En güzeli ne biliyor musun, küçük mutlulukların kıymetini anlamak..
Birşeyleri uzun süre düşündükten sonra, parçaları vapurda denize bırakmak..
Sıkıntılardan uzaklaşmak..
En güzeli ne biliyor musun, kendi sessizliğine ve kendi tercihlerine sahip olmak..

Bir bıraksan..

Sabaha kadar yürürüm yağmurda.. Soğuk umrumda olmaz..
Bir bıraksan..

Yağmur, İstanbul, Rüzgar, Umut

Yağmurlu İstanbula kocaman günaydın..

İşe yürüyerek gidip gelebilen nadir şanslılardan olduğum için; ne işime ne trafiğe söylenirim ben.. Hatta yürürken yüzüme vuran soğuğu, rüzgarı da çok severim, yüzümü rüzgarla bir daha yıkadım derim.. Sonra sıcak ofisime girmeyi daha da çok severim, kahvemi kapıp masama yerleşmeyi.. Gazetelere göz gezdirmeyi..

Bu sabah kahvemi alırken; çapraz pencerede tatlı bir gülümsemeye merhaba dedim, kır saçlı, ince yüzlü tatlı bir bayana.. El salladı önce, selamlaştık, içten gülümsedi.. Tek bir gülümseme ile ''Hayat ne kadar güzel '' dedirtti..  Aklıma seneler önce her sabah günaydınlaştığım komşumuz geldi, içim burkuldu, kimbilir şimdi nerede ki ?? İş hayatımın ilk zamanları, sabah 6.30 da kalkıp, 7.00 da beni sokağın başından alacak servise yetişmeye çalışırken, sokakta karşı kaldırımda hep hazır beklerdi benim 75+ yaşındaki tonton mu tonton, güler yüzlü komşum, adını bilmediğim dedeciğim..

Zihin açıklığı, hayırlı günler diler, selamlarla yollardı her gün işe.. Her gün aynı disiplinle , aynı saatte o da beklerdi birilerini.. Hep takım elbisesiyle..  Şimdi merak ediyorum, iyi mi? kimbilir nerede...

Ne zaman erken kalksam camdan bakarım acaba yine aynı yerde görür müyüm diye?? Bir ara apartmanlarını kapı kapı gezip sormak geldi aklıma, korktum alacağım ''kaybettik'' cevabından.. Yapamadım.. Hala benim için umut demek onu görmek.. Bir umut bakarım her sabah, umarım iyidir , umarım görürüm düşüncesiyle...

Hayatta; siz hiç farkında olmasanız da; sizin için dua eden insanlar vardır, ben onlardan biriyim, selamını, güleryüzünü esirgemeyen tontonlara hep dua ederim..

Yaşlıları ve çocukları ayrı severim.. Bak şimdi tonton dedemi özledim, cam kenarında onunla çay içmeyi, 40 sene öncesinin Beyoğlunu, Çiçek Pasajını ondan dinlemeyi...

Bir yağmur, bir gülümseme, İstanbul ve Umuttan sevgilerle..

Milagros

Hoşgeldin Yağmur, pazartesi, sendromu boşver, Adele

Sabahları yağmurla uyanmayı çok özlemişim, bir yerde okumuştum insanlar doğdukları mevsimleri severler diye.. Ben öyleyim, yağmuru, sonbaharı severim.. Siyah beyaz fotoğrafları, yerde sarı yaprakları, eskiyi, kalın montları, üşümeyi, sıcak kahveyi bu mevsime özdeşleştiririm..

Dün de , bugün de yağmur gördüm ya, çok sevindim.. Yağmurlu havada evde olmak ayrı, dışarıda olmak ayrı keyifli geldi.. Bir de ilk fırsatta yine Londraya gidebilsem, iç karartıcı havasına doysam dedim, diledim, ne yalan söyliyim..

Güne armağan şarkı, dinleyin..

Fotoğraf merakımdan vazgeçtim sananlar, hemen paylaşmak isterim iphone uygulamalarında o kadar eğlenceli programlar buldum ki, elimden düşürmeden çalışmalara devam ediyorum.. Yarı profesyonel makinemle ise, 18 inde tatile gidiyoruz, bir hafta yokuz, bol bol fotoğraf çekmeyi planlıyoruz..

Kim bilir, belki gittiğimiz yerden yeni bi makine ile bile dönebiliriz =) ya da yeni polaroid filmlerle...

Bence en keyifli fotoğraflar Polaroid ile çekiliyor, anı ölümsüzleşirmenin en güzel yolu elinize o fotoğrafı anında almakla oluyor .. =) Gerçi benim Amsterdamdan aldığım siyah beyaz polaroid filmler sepya olarak elimize düşüyor ama olsun =) Lomo Mr. Pink ise , şimdilik, güneşli havada iç karartıcı , buğulu fotoğraflarla hayrete düşürüyor..

Fotoğraflar için, çok önce söylediğim ve hep istediğim gibi,  ayrı bir blog hazırladım, yakında burada adresini paylaşırım =)